«مايكل هرشMichael Hirsh» روزنامه نگار آمريكايي و از دبيران مجله «نيوزويك» كه از ايران ديدار كرده بود در يك برنامه يك ساعته تلويزيوني كه از شبكه «سي سپن ـ 2» پخش شد به پرسش هاي مخاطبان اين شبكه درباره ايران پاسخ گفت. اين برنامه كه در 28 ژوئن 2007 پخش شده بود در ساعت 9 شب سوم ژوئيه، پخش آن از اين شبكه تكرار شد. پرسش ها في المجلس، تلفني و يا از طريق ايميل و فاكس دريافت مي شد.
مايكل هرش كه تا نيمه دهه 1990 از نويسندگان اسوشيتدپرس بود درپاسخ به پرسش تلفني يك آمريكايي (كه ظاهرا اظهارات سناتور ليبرمن، چني و سناتور مكين را مبني بر تهديد ايران به حمله نظامي شنيده بود) در باره احتمال چنين حمله اي گفت:
در مورد ايران، گزينه نظامي بدترين راه است. ايران سه برابر عراق وسعت و جمعيت دارد. در منطقه مربوط كشوري است نيرومند و سابقا يك امپراتوري بزرگ. حمله زميني به ايران در شرايط موجود عملي منطقي نيست، زيرا كه جورج بوش «واحد نظامي آماده» براي آمريكا باقي نگذارده است كه با آن دست به حمله بزند. واحدهاي زميني آمريكا يا در عراق و افغانستان گرفتار زد و خوردهاي داخلي هستند و يا پراكنده در گوشه و كنار جهان. گمان نمي رود كه با حمله هوايي و موشكي هم بتوان كاري از پيش برد. تاسيسات اتمي «نطنز» در اعماق زمين ساخته شده و صدها متر بتون آرمه و خاك روي آنها قرار گرفته و مدخل اين تاسيسات مستقيم نيست و «يو ـ ترن» دارد و موشك كروز نمي تواند به آن نفوذ و تخريب ايجاد كند. اگر حمله اي از اين دست صورت گيرد، ايران مستقيما و يا توسط ايادي خود از جمله حزب الله و برخي گروههاي شيعه دست به تلافي و انتقامگيري خواهد زد و تلفات سنگين به نظاميان ما و متحدانمان در منطقه وارد خواهد آمد. ما در همسايگي ديوار به ديوار ايران (عراق)، بيش از 160 هزار نظامي و به همين اندازه و احتمالا بيشتر، مقاطعه كار داريم، همچنين در افغانستان و به علاوه، منافع بيشمار ديگر. يكي از پيامدهاي سياسي اين حمله اين است كه ايرانيان در انتخابات بعدي، بارديگر احمدي نژاد و هاردلاين ها را انتخاب خواهند كرد كه واشنگتن مايل به آن نيست...، لذا بهتر است كه ما مسائل خود را با تهران از راههاي ديپلمانيك و مذاكره حل كنيم، ولي بعيد مي دانم كه در طول حكومت جورج بوش ـ چني و احمدي نژاد اين كار شدني باشد. بوش و احمدي نژاد در مخالفت باهم، خيلي پيش رفته اند.
هرش كه اخيرا كتابي تحت عنوان «درجنگ با خودمان» منتشر و در آن تنش و تضاد در سياست خارجي آمريكا كه شكل مناسبات بين المللي را دگرگون ساخته تشريح كرده است در پاسخ به پرسشي از لس آنجلس گفت: ايران افغانستان نيست، ايران يك قرن است كه مسئله قبيله و طايفه در درون خود را حل كرده و در اين كشور، خان و رئيس وجود ندارد. در افغانستان هنوز مهار كار در دست سران قبايل و بزرگان مناطق است. دولت ايران چنين مشكلي ندارد و بنابراين جامعه شناسي شهر و حومه و دهكده يكسان است. هرش در كتاب خود سئوال كرده است كه چرا دولت آمريكا وقت خود را تلف و شانسش را هدر مي دهد تا دنياي بهتري بسازد (با دمكراسي).
يك مخاطب از كويت تلفن كرد و گفت: آيا آن زمان فرا نرسيده است كه دولت آمريكا «ايران، با وضعيت موجود» را به عنوان يك واقعيت بپذيرد و از تلاش براي تغيير اين وضعيت دست بردارد و به اصطلاح، زندگي خودش را بكند و بگذارد ايران هم به راه خود ادامه دهد. ظن من بر اين است كه سياست خاورميانه اي آمريكا در تل اويو (اسرائيل) تنظيم و براي اجرا به واشنگتن ابلاغ مي شود، مخصوصا در مورد ايران.
مخاطبي ديگر از هرش پرسيد: نظر شما درباره افشاگري اخير شبكه تلويزيوني «اي. بي. سي.» چيست؟.
هرش گفت: اين شبكه فاش كرده بود كه بوش به «سيا» اجازه و امضاء داده است كه برضد دولت ايران عمليات محرمانه بدون خشونت و خونريزي، انجام دهد يعني دست اين سازمان را براي چنين عملياتي بازگذارده است. عمليات بدون خونريزي در اصطلاح سازمانهاي اطلاعاتي، همين كارهاي تبليغاتي و تحريك است، با راديو، تلويزيون، نطق و مقاله و .... مي دانيم كه هنوز ايرانيان پس از دو سه نسل، براندازي دولت مصدق را كه منتخب ايرانيان و محبوب آنان بود فراموش نكرده اند. ما با آن كودتا نهال دشمني را در زمين ايران فرو كرديم. شاه پيش از اين براندازي، مخالف پيگير و آنچناني نداشت. آن رويداد بايد براي ما درس باشد.
مخاطبي از سانتا باربارا (كاليفرنيا) گفت: من گمان مي كنم كه در رقابت 30 ساله لندن و واشنگتن براي نفوذ در ايران، تاكنون آمريكا بازنده بوده است، نظر شما چيست؟.
هرش پاسخ داد كه اشتباه از جورج بوش بود كه در زمان دولت اصلاح طلبان (محمد خاتمي) ايران را با عراق و كره شمالي محور شرارت اعلام كرد و با اين كار، مانع تماس تهران و واشنگتن شد.
يك آمريكايي ديگر سئوال كرد كه دولت ايران تا چه حد به مخالفان آمريكا در عراق كمك مي كند كه اين روزها در رسانه ها منعكس مي شود؟. هرش پاسخ داد: دولت هاي سعودي، اردن و مصر هم به دسته ديگري از مخالفان كمك مي كنند. بر هركس روشن است كه نخست وزير فعلي عراق، در ميان همسايگانش، دوستي جز ايران ندارد.
مخاطبي پرسيد كه بهبود روابط ايران و امريكا را در چه آينده اي پيش بيني مي كند؟. هرش گفت: برپايه تجربه من، تا زماني كه جورج بوش در كاخ سفيد و احمدي نژاد در ساختمان رياست جمهوري ايران باشند؛ بهبود مناسبات بعيد بنظر مي رسد.
مخاطبي از كاليفرنيا سئوال كرد: ايران ده سال بعد، چه وضعيتي خواهد داشت؟
هرش پاسخ داد كه اگر اسرائيل و آمريكا بگذارند؛ وضعيتي بهتر.
در اين هنگام يك مخاطب ديگر از كاليفرنيا كه صدايش عينا پخش شد تلفني خطاب به هرش گفت: گمان مي كنم كه در سفر اخير مورد پذيرايي شاهانه مقامات ايراني قرار گرفته اي كه اين چنين خوشبينانه سخن مي گويي.
هرش گفت: همه مي دانند كه من براي فروش نيستم. ايرانيان مردماني متمدن، با فرهنگ و مودب هستند. برخلاف تصور ما آمريكاييان، ايرانيان با آمريكاييان و آمريكا دشمني ندارند، مخالفت ميان دو دولت است نه مردم.
