بيست و يکم ژوئيه سال 1954 در ژنو قرار داد تقسيم موقت ويتنام (حد اكثر سه سال) امضاء شد. كنفرانس مربوط كه در آن كشورهاي بزرگ هم نماينده داشتند از 21 آوريل اين سال تا 21 ژوئيه ادامه داشت. طرفهاي اصلي، فرانسه و ويتنامي ها بودند. هدف از اين كنفرانس كه پس از شكست فرانسه از ويت مين ها به رهبري دكتر هو شه مين تشكيل شده بود، حل مسئله ويتنام بود. طبق توافق ژنو قرار شده بود كه مدار 17 درجه عرض جغرافيايي، خط فاصل ميان دو قسمت ويتنام باشد و در سال1956 و يا در فاصله اي كه از سه سال بيشتر نباشد در سراسر ويتنام انتخابات وحدت برگزار شود.
همچنين قرار شد كه نيروهاي فرانسه كه پس از جنگ جهاني دوم و تسليم شدن ژاپن، براي استعمار مجدد هندوچين وارد منطقه شده بودند ظرف مدتي كوتاه خارج شوند و نيز، با تقسيم ويتنام براي كساني كه مايل به مهاجرت به قسمت ديگر باشند منعي به وجود نيايد. دولت آمريكا براي انتقال شمالي هايي كه مايل به سكونت در جنوب بودند داوطلب شد و كشتي فرستاد و سپس براي اسكان آنان كمك مالي كرد. سپس به دولت موقت جنوب پيشنهاد كمك مالي و نظامي و آموزش نيروهاي مسلح داد.
Ngo Dinh Diem
Ngo Dinh Diem
چون طبق برآوردها، در رفراندم مقرر پيروزي شمال سوسياليستي قطعي به نظر مي
رسيد، غرب كه نمي خواست جنوب ويتنام بر جهان سوسياليست اضافه و از دستش خارج شود، «دين دي ام Ngo Dinh Diem» را تشويق به كودتا در جنوب كرد و با اين كودتا، ورق برگشت خورد و انجام انتخابات به تعليق افتاد. اين وضعيت، در جنوب، هوداران وحدت و سوسياليسم را متحد كرد و با حمايت شمال به مبارزه مسلحانه دست زدند و آمريكا به كمك دولت جنوب (سايگون) شتافت و جنگي خونين و پرتلفات به راه افتاد كه پس از سالها، بالاخره مبارزان ويتنامي با نثار جان پيروز شدند و وحدتي را كه قرار بود با انتخابات به دست آيد با خون و آتش تامين شد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر