و به اين سان دمکراسي تقويت شد - زخم شمشير ايرانيان بر چهره خود را نشان داد و امپراتور شد

تيبريوس، ژنرال رومي كه بيشتر عمر خود را در جنگ با ايرانيان سپري كرده بود و آثار زخمهاي متعدد شمشير دلاوران ايران را بر صورت و چانه اش داشت در اين روز در سال 14 ميلادي با راي سناي روم امپراتور روم شد. شوراي عالي قوه مجريه روم قبلا او را براي احراز اين سمت به «سنا» پيشنهاد كرده بود، ولي سناتورها در انتخاب وي دو دل بودند كه تيبريوس 23 ژوئيه سال 14 ميلادي به جلسه سنا رفت و با نشان دادن جاي زخمهاي خود و شرح جنگهايش در سوريه و فلسطين با ايرانيان، موفق به گرفتن راي شد. سناتور هاي مخالف در اين كه تيبريوس سرباز حرفه اي خوبي بود ترديد نداشتند، ولي باور نداشتند كه بتواند امپراتور شايسته اي باشد، قواعد دمكراسي را رعايت، و قوانين مصوب سنا را عينا اجرا كند و به افكار عمومي احترام بگذارد.
تيبريوس كه از آن پس در برابر سناي روم خود را مديون و ضعيف مي ديد با هر پيشنهاد سنا موافقت مي كرد ازجمله در سال 27 ميلادي (و باز در 23 ژوئيه) با طرح چند سناتور مقتدر كه قضات روم از آن پس به پيشنهاد امپراتور و تصويب سنا منصوب شوند، موافقت كرد. اين قانون در حال حاضر به همين صورت در آمريكا اجرا مي شود. سناي روم در زمان تيبريوس به آن چنان قدرتي دست يافته بود كه بدون اجازه امپراتور به بازجوئي و تعقيب ژنرال «پيسو» به اتهام سازش محرمانه با ايران و نافرماني نظامي و نيز مسموم كردن ژرمانيكوس مافوق خود دست زده بود كه به خودكشي ژنرال پيسو منجر شده بود و .... (رسم احضار مقامات و ژنرالها به سناي آمريكا و تحقيق «بازجويي مانند» از آنان، از سناي روم به ارث باقي مانده است)
تيبريوس بعد از امتيازهاي متعدد كه به سنا و ژنرالهاي روم داده بود به هراس افتاد و دفتر كار خود را از شهر "رم" به جزيره كاپري در جنوب ايتاليا منتقل كرد تا بر ضد او كودتا نشود و به اين ترتيب امپراتوري روم تا مدتها داراي دو پايتخت بود: پايتخت مقننه "شهر رم" و پايتخت مجريه "جزيره كاپري".
در " تاريخ تحولات دمکراسي" آمده است که ترس تيبريوس از سنا باعث تقويت دمکراسي روم شد. همين کتاب در چند مورد با ذکر مثال ثابت کرده است که کشورهاي شبه دمکراتيک پس از روي کار آمدن يک سلطان خردسال و يا ضعيف به دمکراسي کاملتري مبدل شده اند. دمکراسي انگلستان هنگامي تکميل شد که براي اين کشور از هانور آلمان پادشاه تعيين کردند و اين پادشاه که زبان انگليسي را به خوبي نمي دانست و به ايالت خود در آلمان انس بيشتري داشت امور را دردست نخست وزير انگلستان و پارلمان اين کشور قرار داد که به صورت هميشگي در آمده است.