پارلماننیوز، مصطفی دهقان: 1.من بر خلاف بسیاری از دوستان، فکر می کنم که در بین حرفههای فعال در کشور ما، موفقترین حرفه در یکسال گذشته، حرفه خبرنگاری بوده است. به زعم من، بسیاری از مفاهیم و عناوین در یکسال گذشته دچار دگرگونی حجمی و مفهومی شدهاند. برخی قلب به مفهوم و عنوان دیگری شدهاند که تو میایستی و انگشت حیرت میگزی و برخی حجمشان آنقدر فربه یا تُنُک شده که لاجرم برخی قبا را توان تحمل تن نیست و برخی دیگر جامه به قامتشان زار میزند. دموکراسی، آزادی بیان و اندیشه، حقوق مردم، عدالت، قانون و امنیت از این جملهاند.
اما از خیل فربهشدگان یکی همین خبرنگاری است که تقویم میگوید امروز روز ایستادن به احترام آن است.
اما چرا میگویم فربه شدن؟ مگر نه این است که انجمن صنفی روزنامهنگاران را تعطیل کردند، بسیاری از ما و دوستانمان را به بند انداختند و شد آنچه نباید میشد؟ مگر نه این است که اعتماد، اعتماد ملی، ایران دخت، اندیشه نو، حیات نو، کلمه سبز و سرمایه را تعطیل کردند و خبرنگارانش را به خانه فرستادند تا دمی بیاسایند و تن آسوده دارند! و شاید تا فردا چند روزنامه دیگر نیز به خیل رفتگان این سال ملحق شوند؟ مگر نه این است که بسیاری از ما ترک وطن گفتند و به ناچار مقیم غربت شدند و آنانی هم که جان سختند و ماندهاند یا بیکاری میکشند یا بیگاری؟
2. آری بر خبرنگاران رسمی چنین روا داشته اند اما از 1388 تا 1389 عده و عُده خبرنگاران این سرزمین آنچنان رشد کرده و بیشمار شده که دیگر نمیشود به راحتی محدودشان کرد. حکایت این است که در یکسال گذشته بسیاری از ما خبرنگاران رسمی به اقتضای محذوراتی که داشتیم زبان در کام کشیدیم و گفتنیها را نگفتیم؛ اما آنچه گفتنی بود، گفته شد و شنیده شد. چرا که خبرنگاران غیر رسمی محذوریتی نداشتند و حرف دلشان را گفتند.
خبرنگاران این سرزمین در یک سال گذشته آنچنان انبوه شدهاند که اگر پلمب انجمن صنفی روزنامهنگاران شکسته شود و خبرنگاران غیر رسمی یک سال گذشته را به عضویت در آورد، میتواند عنوان بزرگترین انجمن صنفی این سرزمین را تا سالها برای خویش حفظ کند. و این آن دلیلی است که میگویم خبرنگاری در یکسال گذشته بهترین و طلاییترین دوره خود را گذرانده است.
3. و اکنون که روز 17 مرداد، روز خبرنگار است، من و دیگر دوستانم که خبرنگاران رسمی این کشوریم، میایستیم به احترام خیل انبوه شما خبرنگاران غیر رسمی که به حق پاسداران بی مزد و منت شأن و منزلت خبرنگاری در یکسال گذشته بودهاید.
و این شعر به چه زیبایی وصف ما و شما است که:
تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید،
چرا که تنها یک سُخن، یک سخن در میانه نبود:
آزادی!
ما نگفتیم تو تصویرش کن!
اما از خیل فربهشدگان یکی همین خبرنگاری است که تقویم میگوید امروز روز ایستادن به احترام آن است.
اما چرا میگویم فربه شدن؟ مگر نه این است که انجمن صنفی روزنامهنگاران را تعطیل کردند، بسیاری از ما و دوستانمان را به بند انداختند و شد آنچه نباید میشد؟ مگر نه این است که اعتماد، اعتماد ملی، ایران دخت، اندیشه نو، حیات نو، کلمه سبز و سرمایه را تعطیل کردند و خبرنگارانش را به خانه فرستادند تا دمی بیاسایند و تن آسوده دارند! و شاید تا فردا چند روزنامه دیگر نیز به خیل رفتگان این سال ملحق شوند؟ مگر نه این است که بسیاری از ما ترک وطن گفتند و به ناچار مقیم غربت شدند و آنانی هم که جان سختند و ماندهاند یا بیکاری میکشند یا بیگاری؟
2. آری بر خبرنگاران رسمی چنین روا داشته اند اما از 1388 تا 1389 عده و عُده خبرنگاران این سرزمین آنچنان رشد کرده و بیشمار شده که دیگر نمیشود به راحتی محدودشان کرد. حکایت این است که در یکسال گذشته بسیاری از ما خبرنگاران رسمی به اقتضای محذوراتی که داشتیم زبان در کام کشیدیم و گفتنیها را نگفتیم؛ اما آنچه گفتنی بود، گفته شد و شنیده شد. چرا که خبرنگاران غیر رسمی محذوریتی نداشتند و حرف دلشان را گفتند.
خبرنگاران این سرزمین در یک سال گذشته آنچنان انبوه شدهاند که اگر پلمب انجمن صنفی روزنامهنگاران شکسته شود و خبرنگاران غیر رسمی یک سال گذشته را به عضویت در آورد، میتواند عنوان بزرگترین انجمن صنفی این سرزمین را تا سالها برای خویش حفظ کند. و این آن دلیلی است که میگویم خبرنگاری در یکسال گذشته بهترین و طلاییترین دوره خود را گذرانده است.
3. و اکنون که روز 17 مرداد، روز خبرنگار است، من و دیگر دوستانم که خبرنگاران رسمی این کشوریم، میایستیم به احترام خیل انبوه شما خبرنگاران غیر رسمی که به حق پاسداران بی مزد و منت شأن و منزلت خبرنگاری در یکسال گذشته بودهاید.
و این شعر به چه زیبایی وصف ما و شما است که:
تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم و آن نگفتیم که به کار آید،
چرا که تنها یک سُخن، یک سخن در میانه نبود:
آزادی!
ما نگفتیم تو تصویرش کن!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر