استقبال از ۱۱ اردیبهشت روز جهانی‌ کارگر

اول ماه مه روز همبستگي بين المللي طبقه کارگر و روز اعتراض جهاني کارگران به فقر و فلاکت و نابرابری است. در اين روز ميليونها کارگر در سراسر جهان دست از کار می کشند، خيابانها را به تسخير خود در می آورند و با اعلام خشم و انزجار از مصائب بی شماری که نظام سرمايه داری بر بشريت تحميل کرده است، رهائی از ستم و استثمار و بر پائی دنيائی بهتر را فرياد ميزنند. طنين اعتراض به مشقات نظام سرمايه داری و برابری خواهی کارگران در اقصی نقاط جهان در حالی در روز اول ماه مه پهنه گيتی را در برميگيرد که علاوه بر ممنوعيت برگزاری مراسم اين روز در ايران، هم اکنون بسياری از کارگران برگزار کننده مراسم اول ماه مه سال 88 يا به زندان محکوم شده اند و يا در معرض صدور احکام سنگين قضائی قرار دارند و دهها تن از فعالين و رهبران کارگری به جرم برپائی تشکلهای کارگری و دفاع از حقوق انسانی شان در زندانها بسر ميبرند. تحميل چنين ابعاد وحشتناکی از بی حقوقیي اجتماعی بر کارگران ايران در شرايطیي است که سيستم سرمايه داری ايران پس از گذشت سه دهه از انقلاب بهمن 57، دستمزد کارگران را به يک چهارم مبلغ زير خط فقر تقليل داده و با عدم پرداخت بموقع اين دستمزدها و اخراج و بيکار سازی توده هاي عظيمی از کارگران و رواج قراردادهای موقت و سفيد امضا شرايط به غايت جهنمی را بر ميليونها خانواده کارگری تحميل کرده است و امروزه برای تضمين بيش از پيش سود آوری سرمايه با به تعطيلی کشاندن کارخانه ها و طرح قطع يارانه ها در صدد است تا آخرين لقمه ها برای زنده ماندن ميليون زنده ماندن ميليونها خانواده کارگری را از سفره آنان به جيب صاحبان سرمايه سرازير کند. اما همانگونه که ما کارگران ايران در انقلاب بهمن 57 و سالهاي اخير نشان داديم تاب تحمل اينهمه فلاکت و بی حقوقی را نخواهيم آورد و عليرغم زندان و سرکوب، پيشاپيش عموم مردم ايران در مقابل لگد مال شدن بديهی ترين حقوق انسانيی خود ايستادگی خواهيم کرد و اجازه نخواهيم داد بيش از اين حق حيات و هستی ما را به تباهی بکشانند. ما توليد کنندگان اصلی تمامی ثروتها و نعمات موجود در جامعه هستيم و داشتن يک زندگی انسانی مطابق با بالاترين استانداردهای زندگی بشر امروز را حق مسلم خود و عموم توده های مردم ايران ميدانيم.