آخرين بار که خسرو روزبه - مردي که براي خلق و ميهنش آرزوهاي بسيار داشت دستگير شد

15 تيرماه 1336 مخفيگاه «خسرو روزبه» سرگرد كمونيست ارتش كه مدتها فراري بود در خيابان سيروس كشف و به محاصره ماموران درآمد. خود وي هنگام فرار از اين محل از طريق تير برق بر زمين افتاد، مجروح گرديد، دستگير و بعدا اعدام شد. مردم او را به دليل برخورد و گريزهاي شگفت آنگيزش با ماموران، «اعجوبه زمان» مي خواندند. سابقه درگيري و فرارهاي خسرو روزبه از سال 1324 آغاز شده بود. يکي از موارد فرار او 17 ارديبهشت سال 1326 از زندان دژبان مرکز (تهران) بود که درباره اين فرار افسانه سرايي فراوان شده بود. خسرو، سروان توپخانه بود که در دانشکده فني دانشگاه تهران هم به تحصيل پرداخت و در همه جا و همه وقت يک لحظه از فعاليت و تبليغ براي سوسياليسم باز نمي ايستاد. کتاب او در باره توپ و خمپاره نشان داد که وي يک نابغه نظامي و داراي هوش رياضي است. برخي از منابع مدعي اند که خسرو روزبه موسس سازمان نظامي حزب توده بود.
با اين که خبرنگاران در بيمارستان زندان و نيز در جريان محاکمه و در مراسم اعدام، اظهارات او را شنيده بودند اجازه انتشار اين اظهارات داده نشد که در مراسم اعدام گفته بود تنها تاسف او اين است که زنده نماند تا شاهد زندگي کردن خلق ستمديده ايران در يک جامعه برابر و سوسياليستي شود و براي تحقق آن جانفشاني بيشتري کند. وي در همينجا، سرانجام شاه را پيش بيني کرده بود. خسرو اين بار هم مانند گذشته از آرزوهاي دور و درازش براي سعادت و رفاه خلق سخن گفته بود و از جان گذشتن و مرگ در راه مبارزه با ستم و ظلم و نابرابري ها و استثمار و استعمار را کمال مطلوب خود و وسيله ارضاي باطن اعلام داشته بود و .... خسرو در برابر جوخه اعدام شاه را خائن به ايران و ايرانيان اعلام کرده بود.