طبق اسنادي که در دهه 1970 انتشار يافت، سفير وقت ايران در مسكو در چنين روزي در مرداد 1320(يك ماه پيش از حمله نظامي لندن و مسکو به ايران) در باره اولتيماتوم مورخ 28 تيرماه سال 1320 خورشيدي دولتين انگلستان و شوروي يك گزارش شفاهي توسط پيكي ويژه به تهران فرستاده و در آن خبر داده بود دولت شوروي كه به دليل پيشروي سريع آلمان در خاك آن كشور به دولت انگلستان احساس نياز مي كند به خواست اين دولت، اولتيماتوم مشترك را امضاء كرده و اولتيماتوم اخراج آلماني ها از ايران يک بهانه است؛ انگلستان مي خواهد به ايران لشكر بكشد و از شوروي خواسته است كه كمك كند زيرا كه گمان مي كند كه ميان سران ايران و آلمان قول و قرار هايي براي تصرف مشترك خاورميانه گذاشته شده است.
دكتر ديويد اروين تاريخدان انگليسي نيز در يك سخنراني گفته است كه طبق يك توافق ضمني و محرمانه با رضا شاه كه از سال 1935 (1314 هجري) تقريبا خود را از سلطه و نفوذ انگلستان خارج ساخته بود، هيتلر با كمك ارتش ايران قصد تصرف خاور ميانه و خارج ساختن هند از دست انگلستان و دادن افغانستان و اراضي ديگري در شمال و غرب را به ايران داشت تا امپراتوري پارسيان احياء شود و به همين منظور به شوروي حمله نظامي برد و رومل؛ بهترين افسر آلمان را به شمال آفريقا فرستاد. به اظهار دكتر اروين، قرار بود ارتشهاي آلماني از طريق قفقاز و مصر خود را به منطقه نفتخيز خاور ميانه برسانند.
در زماني كه گزارش محرمانه سفير ايران در مسكو ارسال شده بود، انگلستان سرگرم اقدامات ديگري هم براي اشغال نظامي ايران بود (و اين اقدامات چيزي جز تطميع برخي مقامات نظامي و دولتي تهران نمي توانست باشد). توطئه مرخص کردن سربازان پادگانها و ... احتمالا از نتايج همين اقدامات بود.
«تاريخ» نشان داد که باوجود اشغال نظامي ايران از سوي متفقين، ارتش آلمان در 23 ژوئيه 1942 (11 ماه پس از ورود نيروهاي انگليسي و روس به ايران) برنامه از پيش تهيه شده عمليات نظامي معروف به «ادل وايس» را که هدف از آن اشغال نظامي قفقاز بود به اجرا درآورد که با عدم موفقيت رو به رو شد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر